ایران؛ تعطیل‌ترین کشور

احمدی‌نژاد معتقد است که ایران کمترین تعطیلات را در میان کشورهای دنیا دارد، اما نگاهی به روزهای قرمز سالنامه خلاف این ادعا را نشان می‌دهد. از زمانی که محمود احمدی‌نژاد اعلام کرد ایران در مقایسه با سایر کشورها از کمترین میزان تعطیلی برخوردار است، چندان فاصله نگرفته‌ایم. انگار همین چند روز پیش بود که رییس جمهوری در حمایت از برنامه‎ی دولت برای افزایش تعطیلات گفت: «در شورای عالی انقلاب فرهنگی گروهی تعیین شده تا در باره وضعیت تعطیلی در کشور ما در مقایسه با سایر کشورها تحقیق کنند، بنابر تحقیقی که ارایه شد کمترین تعطیلی متعلق به کشوری در خلیج عدن بود و پس از آن کمترین تعطیلی متعلق به کشور ما با ۷۵ روز تعطیلی است، بقیه کشورها بالای صد روز تعطیلی دارند و باید این نگاه را اصلاح کنیم که فکر می‌کنند تعطیلی بطالت وقت است، باید همه افراد بتوانند یک روز در خدمت خانواده باشند.» وی سپس با اشاره به انتقادهایی که در خصوص تعطیل کردن برخی ایام توسط هیات دولت مطرح می شود افزود: «می‌گفتند دولت نهم و دهم زیاد تعطیل می‎کند، مگر کار کردن به ساعت طولانی ارتباط دارد؟ دین اسلام تاکید صریح دارد که وقت را در سه قسمت تقسیم کنید و تنها در یک قسمت آن برای معاش فعالیت داشته باشید و دو قسمت دیگر برای ساختن انسان است. احمدی‌نژاد همچنین در بخش دیگری از سخنانش "درخدمت خانواده بودن" را مهم‌ترین فایده تعطیلی ذکر کرده است.» این اظهارات رییس جمهوری که در همایش روسای آموزش و پرورش سراسر کشور و با هدف حمایت از تعطیلی پنج‌شنبه‌ها بیان شد در حالی است که بر اساس آمارهای موجود و بر خلاف ادعای رییس جمهوری ایران از میزان تعطیلات بیشتری نسبت به سایر کشورها برخوردار است و در صورت افزوده شدن پنج‌شنبه‌ها به تعطلات آخر هفته، کشور ما در رتبه نخست تعطیلات در دنیا قرار خواهد گرفت و لقب «تعطیل‌ترین کشور» را نیز از آن خود خواهد کرد. نگاهی گذرا به تقویم رسمی و شمردن روزهایی که با رنگ قرمز درج شده است نشان می‎دهد که در کشور ما سالانه بیست و پنج روز تعطیلی رسمی شامل مناسبت‌های مذهبی و مناسبت‌های ملی وجود دارد که اگر چنانچه آن را با پنجاه و دو جمعه در سال جمع بزنیم، به رقم هفتاد و هفت روز خواهیم رسید، اگر چنانچه مطابق گفته رییس دولت تعطیلی پنج‌شنبه‌ها را هم به آن اضافه کنیم، یکصد و بیست و نه روز تعطیل در سال خواهیم داشت، که اگر چنانچه سالی یکماه مرخصی کارمندان و کارگران دولتی و بخش خصوصی را هم به آن اضافه کنیم، در خوشبینانه‌ترین حالت یکصد و پنجاه روز تعطیلی در سال را باید در نظر بگیرم که معنای آن توقف تولید در این ایام است. در حالی که در سایر کشورها عمدتاً بین نه تا یازده روز تعطیل رسمی دارند و ساعات کاری آنان نیز جبران کننده همین تعداد روزهای تعطیل به حساب می‌آید. در حالی که در ایران، شمار تعطیلات غیر مترقبه ناشی از آلودگی هوا، بارش برف و باران، و روزهای بین تعطیلی نیز خود مزید بر علت از دست رفتن فرصت‌های تولید به شمار می‌آید. از سوی دیگر غالب کشورهای دنیا دو روز شنبه و یک‌شنبه را برای تعطیلات آخر هفته دارند و در کشور ما دو روز پنج‌شنبه و جمعه تعطیل آخر هفته به حساب می‌آید که معنای آن عدم وجود ارتباط رسمی و اقتصادی برای چهار روز با دنیا به ویژه کشورهای صنعتی است که از این رهگذر هم آسیب‌های فراوانی به صنعت و اقتصاد کشور تحمیل می‌شود. بر اساس عرف بین‌المللی، هجده روز تعطیل در سال را تعطیلات زیاد و شش روز در سال را هم تعطیلات کم نام‌گذاری کرده‌اند که در تقویم کمتر کشوری می‌توان به این دو عدد دست پیدا کرد، و غالب کشورهای جهان با دست یافتن به میانگینی از این دو عدد، روزهای تعطیل خود را سامان‌دهی کرده‌اند، به ویژه کشورهای صنعتی. برای نمونه ده قدرت صنعتی دنیا یعنی آمریکا با ده روز، ژاپن با پانزده روز، چین با هفت روز، آلمان با نه روز، فرانسه با دوازده روز، انگلیس با هشت روز، ایتالیا با سیزده روز، برزیل با ده روز، اسپانیا با نه روز و کانادا با یازده روز تعطیلات رسمی راهی میانه را برگزیده‌اند، به اضافه آنکه راندمان ساعات کاری در ایران نیز به هیچ عنوان قابل قیاس با این کشورها نیست. 
http://www.khodnevis.org/index.php?news=14005